Kwestię nauczania indywidualnego reguluje ustawa z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, rozporządzenie
Kwestię nauczania indywidualnego reguluje ustawa z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, rozporządzenie MENiS z dnia 29 stycznia 2003 r. w sprawie sposobu i trybu organizowania nauczania indywidualnego dzieci i młodzieży oraz rozporządzenie MEN z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży.
Zgodnie z art. 71b ustawy o systemie oświaty ˝indywidualnym nauczaniem obejmuje się dzieci i młodzież, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły˝. Ta forma nauczania przeznaczona jest dla uczniów poważnie chorych, po wypadkach, operacjach, z ciężkimi urazami itp. W teorii. Praktyka jednak wygląda inaczej. Mnożą się orzeczenia o potrzebie nauczania indywidualnego wydawane na wniosek rodziców przez poradnie specjalistyczne z powodu modnych ostatnio fobii szkolnych. Szczególnie dotyczy to szkół średnich. Rodzi to uzasadniony niepokój nauczycieli, którzy zgodnie z wymogami rozporządzenia muszą realizować obowiązek nauczania w miejscu zamieszkania ucznia. O ile w wypadku uczniów szkół podstawowych i gimnazjów jest to zrozumiałe, bo uczeń mieszka zazwyczaj blisko szkoły, o tyle w wypadku uczniów szkół średnich istnieją kontrowersje. Często bowiem uczeń mieszka bardzo daleko od szkoły, nierzadko w innej miejscowości. Nauczyciel zaś ma obowiązek dojechać do domu ucznia na własny koszt, a zdarza się, że koszt dojazdu przekracza zarobek nauczyciela za zrealizowaną jednostkę lekcyjną. Nie bez znaczenia jest też cenny czas przeznaczony na dojazd.
W związku z powyższym prosimy o odpowiedź na następujące pytania:
1. Czy resort edukacji planuje podjęcie prac ustawowych zmierzających do tego, by dla uczniów szkół średnich nauczanie indywidualne organizowane było na terenie szkoły, a tylko w wyjątkowych wypadkach w miejscu zamieszkania ucznia?
2. Czy zasadność wydawania decyzji o potrzebie nauczania indywidualnego przez lekarza specjalistę nie powinna być weryfikowana np. przez odpowiednią komisję?
Z poważaniem
Posłanki Monika Ryniak,
Beata Szydło i Elżbieta Witek
Warszawa, dnia 10 maja 2007 r.